Waarom dit project?

Ongeveer 40% van de landelijke bevolking van India kan zich geen twee eenvoudige vegetarische maaltijden per dag veroorloven. In West-Bengalen, waar de meeste huishoudens afhankelijk zijn van kleinschalige landbouw, is het gat tussen wat het land oplevert en wat een gezin nodig heeft elk seizoen merkbaar — op het bord, en in wat er alsnog op de markt gekocht moet worden.

Dit project kiest een andere route om dat gat te dichten. In plaats van gemeenschappelijke percelen of open velden worden inheemse en gedomesticeerde fruitbomen geplant in erftuinen: grond die de deelnemende families al bezitten, al onderhouden en al beschermen. Samen met ruim 56.000 huishoudens is het doel 2 miljoen vruchtdragende bomen. De logica is eenvoudig — een mango- of jackfruitboom in je eigen tuin is tegelijk voedselbron, kleine inkomstenbron en stukje boomkroon. Onderzoek naar agroforestry in India laat consistent hetzelfde patroon zien: bomen combineren met voedselgewassen maakt huishoudens minder kwetsbaar, doordat het zowel eigen consumptie als contant inkomen oplevert en de voedselzekerheid versterkt. Goed uitgevoerd herstelt het niet alleen land. Het verandert de huishoudboekhouding van een familie.

Sectiekop: Bomen binnen de erfgrens

Voordat er één boompje de grond in gaat, begint het werk bij mensen. Veldteams voeren sociale enquêtes uit onder deelnemende huishoudens via de app van veritree, en in gemeenschapsbijeenkomsten worden geïnteresseerde families geïdentificeerd en getraind in laagdrempelige, wetenschappelijk onderbouwde agroforestry. Lokale botanisten en GIS-specialisten begeleiden het proces vanaf de start, en deelnemers bouwen kennis op over enten, kwekerijbeheer en planten die het plantseizoen ruim overleeft.

Tussen januari en maart 2026 zijn twee plantfases afgerond in Oost-Medinipur, met gemiddeld 49 bomen per deelnemend huishouden. Elk boompje is geregistreerd en geverifieerd. De soortenkeuze is bewust lokaal: jackfruit, mango, guave, granaatappel, citroen, houtappel (Limonia acidissima), bael of steenappel (Aegle marmelos), olifantsappel (Dillenia indica), Indische olijf (Elaeocarpus), jamun (Syzygium cumini) en suikerpalm (Borassus flabellifer) — elk geselecteerd op inheems karakter en geschiktheid voor de lokale bodem. Omdat veel tuinen al bestaande bomen bevatten, was de bodemkwaliteit op de meeste locaties matig tot goed. Planten binnen de erfgrens lost bovendien twee problemen op die open-veldherstel vaak dwarszitten: de bomen krijgen natuurlijke afscheiding, en ze krijgen dagelijkse aandacht van het gezin dat ernaast woont. De eerste wortel- en scheutontwikkeling laat zien dat de aanplant goed aanslaat.

Wat het de boeren oplevert

Het sterkste argument voor dit project komt van de mensen die de bomen planten. Kajol Mondal, boer in het dorp Uttar Pukuria, ontving 39 jonge bomen en verzorgt ze nu samen met haar familie: "Ik denk dat mijn familie geen fruit meer op de markt hoeft te kopen, omdat we het uit onze eigen tuin halen. Gezinsleden, en vooral de kinderen, kunnen goede, natuurlijk gegroeide producten eten. Dat scheelt ons genoeg geld om aan de opleiding van de kinderen te besteden." Ze ziet de groeiende boomkroon ook als leefgebied voor vogels en andere soorten die volgens haar steeds zeldzamer worden in de omgeving.

Mihir Nayek, kleinschalige boer in het dorp Sukunia, plantte 71 bomen in de open ruimte rond zijn erf. "De lege ruimte in onze tuin wordt nu iets nuttigs voor ons gezin," zegt hij. "De komende jaren geven deze bomen fruit, schaduw en een groenere omgeving rond ons huis. Het maakt me blij om te weten dat wat we vandaag planten straks zowel onze kinderen als ons land ten goede komt." Beide verhalen wijzen op hetzelfde: een bezit dat zich opbouwt. Fruit dat je niet hoeft te kopen maakt geld vrij voor schoolgeld. Schaduw en boomkroon maken het erf leefbaarder als de temperaturen stijgen. En omdat de boom in de eigen tuin van het gezin staat, hangt de prikkel om hem in leven te houden niet af van een betalingsschema.